Teoria gier: atrybuty i kategorie.

Ludzie lubią szufladki. Przydzielanie kategorii i katalogowanie i filtrowanie stało się naszym nieświadomym nawykiem, choćbyśmy się tego wypierali, i o ile łatwo w swojej skromności zgodzić się z głosami sprzeciwu dla tego precedensu, nie można zapomnieć o ułatwieniach i pozytywach jakie on za sobą niesie, zwłaszcza na dzisiejszym rynku z ogromnymi możliwościami wyboru dla każdego konsumenta.
Przy dziesiątkach tysięcy wydanych gier i silnie widocznych preferencjach graczy opis słowny i sam przebojowy marketing okazują się niewystarczające, więc wśród hobbystów rozpowszechniło się używanie pewnych kategorii ułatwiających określenie, czy dana gra mieści się w preferencjach jednostki.
I tak każdą grę, planszowe, komputerowe, ruchowe i wszystkie inne można ocenić w kilku kategoriach opisujących działanie i założenia mechaniki gry, jak losowość, poziom skomplikowania, krzywa uczenia i interakcja między graczami.
Losowość jest często pożądanym atrybutem gry, łamie schematy, zmusza do improwizacji i szacowania ryzyka, a ponadto wprowadza zmienną w założeniach gry czyniąc każdą rozgrywkę jedyną w swoim rodzaju.
Poziom skomplikowania, złożoność, jest zależny od ilości reguł i regułek, ilości różnorodnych elementów z oddzielną mechaniką i możliwych zagrań.
Enigmatyczna krzywa uczenia określa poziom wtajemniczenia w funkcji czasu, najczęściej odwzorowany w jednym z dwóch typów:

Krzywa typu pierwszego opisuje gry o niskim stopniu skomplikowania, w których pojęcie zasad umożliwiających grę na wysokim poziomie nie wymaga wiele czasu i wysiłku a różnice między umiejętnościami przeciwników o pewnym stażu są marginalne lecz wbrew pozorom mogą być bardzo istotne. Typ ten występuje np. w grach: szachy, Rój, Abalone, Flash Duel, Yomi, Neuroshima HEX, Tichu a z komputerowych: Starcraft, Hearthstone, World of Tanks.
Drugi typ krzywej przedstawia gry w których pojęcie skomplikowanych lub pozornie skomplikowanych zasad zajmuje dużo czasu i/lub wielu partii na zrozumienie działania mechanizmów poszczególnych elementów. W pewnym momencie opanowanie zasad pozwala skupić się na skomplikowanych mechanizmach odkrywających możliwość tworzenia silnych kombinacji i sztuczek aż po próg, w którym dalsze odkrywanie gry jest szlifowaniem umiejętności i dopracowywaniem kombinacji, jak np. w grach Go, Puzzle Strike, brydż, Zimna Wojna, Netrunner, a z komputerowych: World of Warcraft pvp, Silent Hunter i większość symulatorów.
Interakcja między graczami opisuje wpływ poczynań jednego gracza na innych i/lub możliwości bezpośredniej pomocy lub agresji między graczami, tak więc interakcją nazwiemy zbijanie wzajemnie pionów w szachach, walka o wpływy w Zimnej Wojnie i atak w Starcrafcie, a także mniej bezpośrednie interakcje typu opłaty w Monopoly, zajmowanie torów i kart w Ticket to Ride, wyczerpywanie stosów w np. Puzzle Strike.

I tym sposobem wyjaśniwszy te ważne atrybuty położyłem fundament pod wykład o handicapie, który był moją główną inspiracją do złapania za klawiaturę. Stay frosty!

Ah, i jak się podoba customowy przycisk?: